Het ongenoemde (4 mei gedicht)

Het ongenoemde
Ik wil het woord niet noemen
want vaker komt het voor
dat wij het thema roemen,
dan dat wij hen herdenken
die naamloos zijn gevallen
ter ere van datgene, waar we
naar snakken met ons allen,
het woord dat nooit hetzelfde klinkt

Terwijl de één in zorg verdrinkt
lukt het de ander om te vieren
en is er zoveel onbegrip
Het dringt diep in de kieren
van scheidingswanden, opgericht
om het mijne te beschermen
Het mijne, vaak zo ongelijk
aan het jouwe, of het zijne
In doelloosheid verdwijnt de tijd,
verstrijkt de dag, ons uur
waarin het kernbegrip verslijt
zodat het op de lange duur
nog slechts een woord zal heten
Nu éénmaal toch: Vrijheid
dit woord genoemd, het brandend vuur
opdat we niet vergeten